 |
Trots op mij :-)
Persoonlijk | overpeinzing
|
09 September 2010 | 17:09:47
|
Trots op mij
Mag dat? Trots zijn op jezelf? Kan me ook eigenlijk geen reet schelen of het mag of niet. Ik bén ‘t! Ruim twee jaar geleden was ik het allemaal spuugzat. Liep met een enorme open wond – bij wijze van spreken - waar dagelijks vrachtwagens zout in gekiept werden. Voelde me tot op het bot gekrenkt, was beledigd, intens verdrietig, gekwetst, kwaad, voelde me in de steek gelaten, opzij gezet en had het er wel mee gehad!
Klaar was ik er mee! Waarmee? Met de scheiding van m’n ouders, met de nieuwe relatie van mijn vader, met het feit dat ik haar nog niet kon accepteren, met het gegeven dat mijn vader dat weer niet kon accepteren en ik me vervolgens aan de kant gezet voelde. Als ik niet meer mee telde als dochter, dan wilde ik geen dochter meer zijn! Als mijn gevoel er niet mocht zijn, dan wilde ik niet meer voelen.
Twee jaar geleden stond ik op het punt om met een botte bijl – denkbeeldig uiteraard, ben niet zo bloeddorstig al zal menigeen hier anders over denken – te gaan hakken en al het contact te verbreken. Hopende dat dit een eind zou maken aan de pijn.
Toch heb ik dat niet gedaan. “Wil je je geluk, of wil je je gelijk?” was de vraag die me ervan weerhield te gaan hakken. Met behulp van een waanzinnig fijn mens – niet geheel toevallig de persoon die me deze vraag stelde - ben ik in mezelf gedoken. In mijn pijn, mijn woede, mijn verdriet. Ik heb gewroet, gepeuterd, gejankt en geschreeuwd. Wat was dat een kutweg om af te leggen! Regelmatig heb ik mezelf voor gek verklaard. Mijn geluk kon me gestolen worden, dat gelijk was makkelijker. Stukken minder confronterend, want dan hoefde ik alleen mijn poot maar stijf te houden en mijn woede te voeden…
En zo ineens – totaal onverwacht - viel het me op dat mijn enorme open wond een mooi korstje had gekregen. Het zout kreeg geen kans meer en langzaam maar zeker bleef er steeds minder wond over. Al die gierende emoties, de woeste drama’s, ze waren weg. Een kalm gevoel van acceptatie was er voor in de plaats gekomen. En ineens kon ik mijn deur open zetten voor de persoon waar ik me zo tegen had verzet. Kon ik oprecht zeggen dat ze welkom was.
En nu, ruim twee jaar later, kijk ik uit naar een weekendje bij mijn vader en zijn nieuwe liefde. Ben nog altijd blij dat ik voor m’n geluk ben gegaan en niet voor m’n gelijk! |
|
|
|
|
Arrogantie
...
|
08 Augustus 2010 | 10:00:35
|
Goed bedoelde arrogantie is nog altijd arrogantie, hoe goed je het ook bedoelt. Wie ben ik om mijn zienswijze aan een ander op te willen dringen?
Vanuit een aangeboren 'afwijking' anderen te willen helpen, verlies ik soms compleet uit het oog dat iedereen recht heeft op zijn/haar eigen processen. Zijn of haar eigen verdriet en zijn of haar eigen manier om er mee om te gaan. Wat voor mij perfect heeft geholpen, hoeft voor een ander helemaal niet dé oplossing te zijn. Ik wéét het, maar vergeet het telkens weer. Vooral als het om een dierbaar iemand gaat. Dan schiet ik weer eens in standje redden, terwijl de ander totaal niet geïnteresseerd is in een reddingsactie. En zie daar, escallatie nummer zoveel.
Mijn 'redden' wordt niet als zodanig herkend. Dat kan ook niet, het zit verpakt in een laagje goed bedoelde arrogantie. En de persoon in kwestie wil niet gered worden.
Omdat ik het vanuit een ander standpunt kan bekijken - na heel veel vallen en opstaan - en afstand kan nemen, ga ik er vanuit dat een ander dat ook wel zou kunnen. Fout! Want misschien kán die ander dat helemaal niet of sterker nog wíl die ander dat helemaal niet.
Ooit komt er nog wel een moment in mijn leven dat ik het leer om mijn mond te houden. Dat ik niet in standje 'redden' schiet en een ander zijn of haar ruimte gun om te vallen en weer op te staan.
Eigenlijk nog belangrijker is dat ik leer dingen op tijd af te kappen, me niet mee te laten trekken en me niet laat verleiden de 'reddende engel' te willen zijn. Op tijd 'stop' zeggen en aangeven dat ik niet het juiste luisterende oor ben.
Ik bied graag een luisterend oor, omdat ik zelf heb ondervonden hoe heerlijk luisterende oren kunnen zijn. Maar je kán niet het luisterende oor zijn als het een situatie betreft waarin alle betrokkenen je dierbaar zijn. Je kan niet zeggen wat je denkt als je te nauw betrokken bent bij het geheel. Dat wordt je niet in dank afgenomen.
Ik ben niet ieders reddende engel. Sterker nog ik ben helemaal geen reddende engel en dat hóef ik ook niet te zijn. Tijd die 'arrogantie' over boord te gooien. Het is al ingewikkeld genoeg mezelf op de rails te houden - wat dramatischer klinkt dan het is hoor. Maar naast een stukje arrogantie is een aanzienlijk gevoel voor drama me ook niet vreemd ;-)
Het is de hoogste tijd om duidelijk te worden om mijn eigen arrogantie opzij te zetten en op tijd aan te geven dat ik niet de juiste gesprekspartner ben, niet de juiste persoon om dát ei bij neer te leggen.
En hoogste tijd om mensen die aangeven niet over iets te willen praten, zich ook aan die uitspraak te laten houden. Niet vanuit standje 'redden' de ruimte geven toch te praten.
Voor nu ga ik m'n blauwe plekken verzorgen en me afwachtend opstellen. Van te vaak je neus stoten word je extra voorzichtig... |
|
|
|
Vlammetje
Persoonlijk | ...
|
15 Mei 2010 | 18:00:15
|
Vorige week ging - terwijl ze zat te wachten op een gebakje - ineens haar vlammetje uit. Het schoonzusje van m'n oma kneep er stilletjes tussenuit. Eindelijk rust en niet meer vechten tegen haar eigen beperkingen.
Vandaag tijdens het afscheid viel me ineens op dat het vlammetje van mijn oma wat aan kracht en felheid heeft verloren. Af en toe deed ze even haar ogen dicht en zuchtte een keer. Nu heeft ze echt niemand meer uit haar tijd.
Ik hoop dat het vlammetje van mijn grootmoeder het nog even volhoudt, om puur egoïstische redenen. Maar als het vlammetje moet doven, dan graag net zo zacht en stil als het vlammetje van haar schoonzusje.
|
|
|
|
Hel heeft een naam
Persoonlijk | vreemde humor is ook humor
|
12 Februari 2010 | 20:03:36
|
Hel heeft een naam: MonkeyTown! En niks geen verzengend vuur, het was er ijskoud! Tenminste als je als ouder op de kneiterharde houten stoel naar het rond rennende, gillende, springende, krijsende, huilende kindergrut zat te kijken.
"Mam ik wil graag naar MonkeyTown voor m'n kinderfeestje", aldus een zeer vastbesloten zoon. Het klonk aantrekkelijker dan een feestje (en bijbehorende zooi + het entertainment) thuis. Soms moet je voor gemakzucht kiezen. Maar let op, verwar gemakzucht NIET met comfort! Dat wordt direct afgestraft, om te beginnen met loeiharde oncomfortabele stoelen! Gelukkig voel je na tien minuten je kont al niet meer, omdat je afgeleid wordt door het gepiep in je oren van het aanhoudende gegil, gejoel, gelach, gekrijs en gejank van het aanwezige kotervolk...
Tijd voor een kop warme chocomelk met slagroom! Na zo'n twee uur gezeten te hebben bood dat ook geen troost meer en na drie uur snakte ik naar iets zeer sterk alcoholisch! Maar ach als je dan die blije kinderkoppies ziet, die gezonde blosjes op de wangen, die stralende ogen, dan bestel je vrolijk nog een kan waterige limo (die gretig werd gedronken), knal je er nog wat zakken chips tegenaan en troost je jezelf met nóg een warme chocomelk met slagroom... en beloof je jezelf bij thuiskomst een flinke bel cognac om alsnog een keer te proosten op dat prachtmannetje dat met zoveel plezier z'n negende verjaardag heeft gevierd!
Proost! |
|
|
|
Op 5-2 was het 9 jaar geleden
Persoonlijk | het nageslacht
|
07 Februari 2010 | 18:18:49
|
Intens naar verlangd, vurig op gehoopt, heel hard voor gewerkt en toen... een positieve test, spannende weken, een groeiende buik, een uitpuilende voorgevel.
Nieuwe bh's, een spontane afkeer van strings, een enorme voorliefde voor grote Zeeman onderbroeken. Nachtelijke onderonsjes met het minimensje in mijn buik, genieten van het gewiebel, opschrikken van een welgemikte schop.
Schrik als je in een stuit blijkt te liggen, een wonderlijk gevoel als we je verjaardag 'geprikt' hebben, sneeuw de dag voor je mag komen, spanning op de dag dat je gehaald gaat worden.
Een lieve zuster, lang wachten tot de O.K. vrij is, rare tintelingen in m'n benen door de ruggeprik, een ontspannensfeer in de O.K.
Een aangebrande lucht, gyn werkt met laser, dan branden de bloedvaatjes meteen dicht. Ik ruik verschroeid. Fabio mag filmen, anestesist aait over m'n hoofd.
Terwijl de gynaecoloog gestaag vordert, loopt mijn spanning op. Ik probeer in gedachten contact met dat mensje te maken. Voel me schuldig dat het nog zo onwetend rondzwemt, terwijl laag voor laag mijn buik geopend wordt.
Geduw, getrek, een verbaasde uitroep "Kijk nou hij kijkt", een verontwaardigde kreet... tranen, tranen en nog eens tranen. Mijn jochie, ons mannetje, je bent prachtig! En dat al 9 jaar!
9 jaar geleden liet jij die vurige wens in vervulling gaan en werden we vader en moeder! Gefeliciteerd mooi kind, ons kind, pracht kind!
|
|
|
|
92 jaar geleden
Persoonlijk | ik geniet
|
31 Januari 2010 | 21:12:29
|
Op een prachtige zonnige dag in januari, 92 jaar geleden, werd één van de mooiste mensen op deze aarde geboren. Van puur geluk, overlopend van liefde, hield haar vader het pas geboren, fris gewassen meisje in het zonlicht.
De zon moet haar vast ook mooi gevonden hebben, want er zijn wat straaltjes bij haar achter gebleven.
Vandaag de verjaardag van mijn allerliefste grootmoeder gevierd. Zelden zo'n stralende jarige gezien!
|
|
|
|
Hoeveel teddyberen zijn hiervoor geslacht?
Persoonlijk | vreemde humor is ook humor
|
09 Januari 2010 | 11:56:00
|
Mocht er een bond zijn die opkomt voor het bont van teddyberen, dan roep ik nu vast SORRY!!! Ik wilde niet, écht niet, maar er waren tien onderdelen van mijn lijf met bijzonder veel overtuigingskracht die me dwongen! En geloof me die dwang was enorm en na ruim twee weken niet meer te weerstaan. Ik heb gevochten, ja ik kan zeggen dat ik strijdend ten onder ben gegaan! Want niet alleen het teddyberenbont stond op het spel, ook mijn reputatie! Voor zover aanwezig dan...
Want écht niet dat ik me hiermee zou vertonen?! Nee dan maar lijden! Maar ik ben een watje, ik kan niet zo goed lijden en als het ongemak groot wordt, dan is het tijd principes overboord te mikken. Je trots in te slikken en te kiezen voor...
 Warme voeten!!
Gelukkig ben ik altijd nog anti-K3 |
|
|
|
One Happy Family?!
Persoonlijk | ...
|
04 Januari 2010 | 10:56:41
|
Nieuwe liefdes van vaders verjaren ook, dus togen we zondag naar het stulpje van vader en zijn vriendin om haar verjaardag te vieren. En met ons ook de kinderen van zijn vriendin.
De oudste dochter van de nieuwe liefde had ik al verschillende keren ontmoet. En ach ik ken haar ook al m’n hele leven. Want de nieuwe liefde van mijn vader is een oude bekende. Ik heb die oudste dochter altijd een leuke meid gevonden en nog. De andere drie kinderen van vaders nieuwe liefde had ik al jaren niet meer gezien. Ze zijn wat jonger dan ik en eigenlijk had ik er nooit veel mee als we in het verleden - in andere samenstelling - bij ze op bezoek gingen of zij bij ons. Ik richtte me altijd op de oudste. Twee van die drie kinderen waren er ook, met hun partner. De dochter herkende ik niet. De begroeting was van beide kanten dan ook vreemd, in alle opzichten. Wonderlijk was dat de zoon die ik ook niet herkende me heel hartelijk begroette. Daar voelde ik die afstand niet.
Na een tijdje gingen al háár kinderen met partner bij elkaar aan een tafel zitten. Ik zat op de bank en voelde me ineens zo verloren. Ik zag mijn oom en tante zitten, die al die jaren amper belangstelling voor ons als gezin in de oude samenstelling op hadden kunnen brengen. Nu zaten ze gezellig te keuvelen en verrek ze zagen mij ook staan. Dat schrijnt, hoe hard je ook aan jezelf hebt gesleuteld! Wat was er mis met ons oude gezin? Wat was er toen mis met mij?
Buiten holden de kinderen door de sneeuw. Ons hondenmormel sprong er vrolijk tussendoor. Daar geen gemengde gevoelens, maar alleen maar dikke pret met elkaar. Ik was spontaan jaloers op dat kindergrut. Want ik begon me steeds minder op mijn gemak te voelen. De kinderen en partners van vaders vriendin hadden dikke pret met elkaar. Het voelde als een front. Of het een front was weet ik niet, maar het voelde zo. Ik keek een keer naar mijn Lief, hij voelde me feilloos aan. Snel een sms naar mijn broertje gestuurd, gelukkig waren ze onderweg. Mijn gevoel van eenzaamheid en vreemde eend zijn ebde bij hun aankomst wel wat weg. Maar lang duurde dat niet.
Even vlamde er een steek van woede, gevoed door een stuk jaloezie toen mijn vader bij háár kinderen stond te praten en te lachen. Had hij even daarvoor nog niet zijn beklag gedaan over diezelfde kinderen? Dat ze – op de oudste na - hun neus nog niet eerder hadden laten zien? Dat er 1 dochter ontbrak? Wat deed hij daar dan nu zo gezellig??
Het is idioot, ik weet dat – op de oudste na – de andere kinderen ook moeite hebben met de relatie. Ergens had ik misschien de hoop dat we hierin een gemene deler hadden. De relatie is nu eenmaal een feit, we zullen elkaar vaker tegen gaan komen. Maar of het ooit One Happy Family gaat worden?? Het voelde als twee kampen. Ik durfde ook niet aan te schuiven bij die tafel waar ze aan zaten. En zo heb ik de klok langzaam naar half vijf zien kruipen. Mezelf diverse malen streng toegesproken dat ik me toch niet zo aan moest stellen! Me af zitten vragen waarom de tranen me zo hoog zaten, waarom ik me zo vreemd voelde. Ik heb haar geaccepteerd, idem voor de relatie en het samenwonen. Maar volgens mij ben ik nog lang niet klaar met het afscheid van wat ooit is geweest, hoe wij ooit als familie zijn geweest. Want wat moet het anders zijn dat me telkens op de terugweg van een bezoek aan het oosten laat huilen? Dat me het gevoel geeft dat al mijn zenuwuiteinden bloot liggen, terwijl er een koude windvlaag langs waait...
One Happy Family? Nou nog effe niet...
|
|
|
|
Zei ik dat?!
vreemde humor is ook humor
|
04 December 2009 | 16:12:24
|
Vanmiddag naar Amerongen voor een interview met de auteur van het boek Onderwatermuziek. En voor ik mezelf te kijk zet, eerst even een stukje schaamteloze reclame voor dit boek: LEZEN!! Het boek heeft alles: sex, drugs, rock 'n roll, liefde en 'jezelf ontdekken'. Het verhaal is meeslepend, kent behoorlijk wat dieptepunten, maar ook mooie hoogtepunten.
Goed, Amerongen dus. Het huis/atelier van de auteur en zijn vrouw voelde als een heerlijke ruimte. Waar de prachtlocatie ook toe bijdroeg. Gezeten naast een grote houtgestookte kachel, tegenover Roeland Schweitzer (de auteur) begon ik aan het interview. Roeland bleek een heerlijk verteller en op die momenten geniet ik zó van mijn werk. Hoe geweldig is het om zulke mensen te mogen ontmoeten?!
We doken een stukje de diepte in over het boek, over de allereerste aanleiding tot het schrijven ervan. De relatie tussen man en vrouw, het verloop van zo'n relatie, de ups en downs. En toen sprak ik de onvergetelijke woorden: het aanstoten en aftrekken... En ja de voicerecorder was onverbiddelijk, ik zei dit écht!! Met dat ik de woorden uitsprak bekroop me wel een gevoel van 'hey hier klopt iets niet', maar het gesprek ging verder. Volgens mij (denk ik/hoop ik) is het niet eens opgevallen. Maar dat wil niet zeggen dat er niet alsnog wat plaatsvervangende schaamte door m'n lijf schoot en een blos op m'n wangen 
|
|
|
|
|
|
